
یکی از چالش های اساسی انتخابات در ایران چه برای مجلس و چه برای ریاست جمهوری به عدم وجود فرهنگ سیاسی منسجم و پایدار بازمی گردد. تجارب نشان داده است برخی نامزدها و برخی رای دهندگان درک درستی از منافع ملی نداشته و مصلحت ها را مد نظر قرار نمیدهند. بارها دیده شده است که در انتخابات مجلس نامزدی توانسته است با شعارهای مانند ایجاد اشتغال برای جوانان شهر ، آبادانی روستا، گرفتن بودجه برای عمران شهر و حتی تبلیغات قومی و قبیله ای رای لازم برای حضور در مجلس را کسب کند.در حالی که اهم وظایف نمایندگان تقنین و نظارت است و نه تعمیر مستقیم خیابان های کوچه ها و محله ها!
از این روست که باید گفت چه در بلند مدت و چه در کوتاه مدت باید چاره ای برای تصحیح چنین رفتارهایی اندیشید. تشکیل تحزب جاندار در کشور در بلند مدت و یا ایجاد قوانینی برای نظارت بر عملکرد نامزدها در طول انتخابات که بتواند مانعی در برابر سیاه نمایی ها و ایجاد توقعات بیجا در میان مردم شود، ضروری است.
همچنین موضوع ثبت نام برای نامزد شدن افراد نیز از مسایل مهم است. تجربه نشان داده است که به دلیل سهلانگاری، تعداد زیادی از افراد که فاقد هیچ گونه شرایطی برای نمایندگی مجلس نیستند به عنوان نامزد ثبت نام میکنند و پس از آن آمار رد صلاحیت ها از سوی شورای نگهبان به شدت بالا می رود که همین موضوع می تواند موجبات سوء استفاده معاندین را پدید آورد. از این رو شاید اینترنتی کردن ثبت نام های اولیه بتواند راهگشا باشد.
از این روست که می توان گفت تمام تلاش مسئولین باید درراستای کاهش تنش ها در فضای انتخاباتی و اتخاذ رویکردهای فعالانه برای برخورد با جوسازی های رسانه های معاند باشد. بدون شک و پس از حوادث سال 88 بسیاری از شبکه های جاسوسی و ارگان های رسانه ای آنان مترصد فضای انتخابات ایران برای سوء استفاده های تبلیغاتی هستند و در این اثنا از هیچ گونه تلاشی چه در حوزه سایبری اعم از شبکه های اجتماعی ، سایت ها و... چه در حوزه عملیاتی همچون ایجاد میتینگ و... دریغ نخواهند ورزید.

